Here’s to being a scatterbrain; I’ll try to piece everything well together for your sake.
Those auditions are this weekend and I have no idea what to put on that resume. Right now, I’m waiting for the introductory video-thing to load so I can get a good grip of what the hell I’m bringing myself into. I can’t help but feel that it’s such a big thing. Like looking at an equation and not knowing what to do; but then again, I always thought, that looking at it is just the beginning, that once you start solving the damn thing, it starts becoming easy. I’ve gone off topic again, haven’t I? But I think that’s the only way to explain it, because it’s always that way. I know at first I-we- can go like, “What the fuck, how do you do this?!” and then you know, “Ohhh, it’s that easy?” Okay, where have I gone now…
I’m actually kind of scared because everything I’m going to do this school year is out of my comfort zone: from these auditions; to joining year book club; not to mention becoming POES, what if I get singled out during class? or if I can’t answer a question? I think I’m gonna feel like I’ve let Sir Naic down. But, hey, isn’t that how you learn? By doing new and scary things? I’m also trying to learn German, by myself. I haven’t learned much other than verbs and nouns and simple things like: das Kind (the child), die Frau (the woman), das Wasser (the water); and sentences like: Ich esse (I am eating) or Du bist trinkt Wasser (You are drinking water).
Well, now I’m out of things to say in English so maybe I’ll try to talk in Filipino.
Dito na talaga lalabas ang pagka-senti ko. Hay nako, ano ba nangyayari? Parang nawawalang gana ako mag-aral. Siguro gusto ko lang samsamin yung natitirang linggo ng summer. Sana naman maganahan ulit ako, ang hirap ng pinipilit nalang lagi.
Katatapos ko lang basahin yung Dekada ‘70, ilang beses ko na ba na-Tweet? Ang ganda lang kasi, lalo pa gumanda nung may namatay at nagbago ang relasyon ni Julian at Amanda, para bang naging totoong tao sila. Ang ganda ng pagbabago kay Amanda, talagang naging babaeng mulat sa paligid niya. Ewan ko ba, mas gusto ko talaga yung ganoong mga libro, yung namumulat yung bida at may namamatay. Siguro simbolo yun, baka namumulat na rin ako, at dahil mayroon ngang taong nawala sakin kumakailan lang.
Nasisiyahan din ako dahil nagiging malapit na rin ako sa pamilya ko. Pero minsan tinatanong ko sa sarili ko, kailangan ba talaga may mawala para maging malapit? O di kaya’y kahit anong masamang pangyayari? Parang gan’on rin kasi sa mga librong nababasa at napapanood ko, eh. Kailangan ba talagang mag sayang ng dugo para maging mapayapa?
Ewan ko ba, kinse-anyos lang naman ako, ano ba ang alam ko? Minsan lang talaga, napag-iisipan ang mga ganyang bagay.
Basta, balik sa pinag-uusapan: nagiging malapit na ‘ko sa pamilya ko. Ayoko nang pahabain pa, nakahihiya naman sa’yo, kaya papakita ko nalang yung mga retrato namin noong nakaraang linggo:

Hay, nako, saka na nga. Hala, ni-isa diyan sa mga sinulat kong salitang Pilipino hinanap ko sa Google kung tama ba ang paggamit ko, pasensiya nalang kung mali pala. At kung tama naman, hanep ba? Lume-level up na si ate! (Siya nga pala, eto yung playlist para sa feelingerong-pinasan ko, naroon na yung explanation ng lahat ng kanta.)